ساعت 5 هیچ اتفاق خاصی نمیوفته...

کلمه ها نم کشیدند

کاش

باد از دو سو می وزید...

به دل می سپارم تو را نمیرد

اگر چشمه ی واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد...

که با پا پیموده نمی شوند

دستت را به من بده

که خیال میکنی

کوتاه اند

تیمارستانی ست

پر از جانی های بسته به تخت

پیش تر نیا

آرام نمیگیرند

هر کدام شان داستانی دارند

که فراموش کرده ام

از دستهایم نیز

بترس

آن ها عاشق خنجر های خوش دستند

و تراژدی های بزرگ

پیش تر نیا

پرده ی قرمز

پایین که بیوفتد

همه میفهمند

نمایش نبود...

پاره ابری باشد فقط

تا دل خوش باشیم

وقتی که می بارد

من موی و روی تو را

با نوازش هایم

از قطره های باران پاک کنم

و توهرگز

راز قطره های چکیده

بر گونه هایم را ندانی

این برای شادی من بس بود...

دو تا بال میخوای که رو شونته

تو از هر مسیری بری میرسی

تو از هر دری بگذری خونته

از این سفره ها معجزه دور نیست

ببین دست دنیا تو دست منه

دعا میکنم تا اجابت بشه

دعا میکنم چون دلم روشنه

من از عشق بارون به دریا زدم

به بارون و به آسمون دعوتیم

چه مهمونیه با شکوهی شده

تو این لحظه هایی که هم صحبتیم...

و نبود

درد ها همیشه بی مخاطب اند